01 / Rozpoznanie
Co już istnieje?
Smak miałem szybciej niż papier. Skład siedział w zeszycie, ilości w Excelu, etykieta w jeszcze innym pliku. Jak zmieniałem pastę, bałem się, że na kubełku zostaje wczorajsza deklaracja.
Nutragen
Piotr Kaczor miał skład w zeszycie, ilości w arkuszu i etykietę w trzecim pliku. Została jedna receptura.
Trzy miejsca zeszły do jednego.
Jak to szło u Piotra
02 / Przewaga
Czym wygrasz?
Liczyłem to sam, potem w arkuszach, potem w kalkulatorach, które nie rozmawiały ze sobą. Każde narzędzie było dobre w jednym kawałku i głuche na resztę.
Wygrana: jedna receptura. Gramy nie biorą się znikąd. Etykieta bierze te same dane.
03 / Doświadczenie
Jak poczuje się użytkownik?
Ekrany powstawały z ludźmi z branży.
Nie chciałem programu, który udaje, że zna lód lepiej ode mnie. Jak liczby biorą się znikąd, to ja odpowiadam przed kontrolą, nie komputer.
04 / Plan
Co dokładnie powstanie?
Kształt był wcześniej: pracownia w przeglądarce. Na start receptura, katalog i etykieta. Asystent, który sam układa, jest na końcówce testów.
05 / Twoja decyzja
Akceptujesz plan.
Plan zatwierdził Piotr. Kod ruszył po jego tak.
06 / Budowa i przekazanie
Pod jego okiem.
Eksperymenty i wdrożenie szły przy Piotrze.
Nie bierz narzędzia, które liczy za ciebie w tajemnicy. Bierz takie, przy którym dalej czujesz partię w ręce, a papier nadąża za smakiem.
Co Piotr robi w programie
Mówię, jakie lody i na ile kilo. Widzę skład, poprawiam jednym zdaniem i z tej samej receptury biorę etykietę. Jak gram mi nie pasuje, widzę co było i co będzie, zanim to zapiszę.
-
Mówi, jakie lody i na ile kilo. Asystent, który sam układa, jest na końcówce testów.
-
Widzi, co było i co będzie, zanim zapisze.
-
Bierze kartę z katalogu, nie pusty formularz. Katalog ma 4422 karty składników.
-
Z tej samej receptury bierze etykietę.
-
Nowa wersja programu wstaje obok starej. Adresów serwera tu nie ma.